Pakiet ustaw : “Finanse polityków”

Pakiet ustaw szeroko regulujący finansowanie partii politycznych w Polsce. Pakiet, który zakazuje zatrudnienia na kilku posadach w budżetówce. Dotyczy polityków, urzędników. Uzależnia pensję każdego polityka, począwszy od przedstawicieli narodu poprzez zatrudnionych w kancelariach pobierających wynagrodzenie z budżetu państwa od średniej krajowej. Politycy swoja pracą mają wpływ na średnia pensję w kraju. Zatem ich pensja powinna zależeć od tej średniej, zwiększy to ich motywację do efektywniejszej pracy na rzec poprawy bytu nas wszystkich.

Kwoty subwencji partyjnych powinny być okresowo znacząco zredukowane. Przynajmniej do czasu zrównoważenia budżetu. Politycy powinni wziąć na siebie ciężar rozpoczęcia oszczędności w wydawaniu środków budżetu państwa. Rozmiary dzisiejszej dziury budżetowej, obsługa długu publicznego znacząco ograniczają możliwości inwestycyjne państwa. W dużej mierze dzięki politycznym decyzjom lub braku decyzji kiedy była konieczność ich podjęcia mamy dziś tak rozdęty budżet. Brak jakichkolwiek działań w kierunku równoważenia budżetu przez dziś rządzących ma wiele wspólnego z chowaniem głowy w piasek. Licząc na cudowne rozmnożenie dochodów państwa pogrążają Nas i nasze państwo. Obywatele zadłużonych krajów będą zawsze jedynie wyrobnikami, tanią siłą roboczą w krajach z ustabilizowanym budżetem. Tylko zrównoważony budżet umożliwia bowiem wydawanie stosownych środków na inwestycje, celem stymulowania postępu i rozwoju cywilizacyjnego. Czyli do czasu zrównoważenia budżetu subwencje partyjne powinny być zmniejszone. Utrzymanie dzisiejszego poziomu możliwe jest jedynie w roku wyborczym. Kiedy partie ponoszą koszty kampanii medialnej. Obecnie są na tym samym poziomie niezależnie czy w danym roku są większe wydatki związane z wyborami.

Ryczałty na biura poselskie wypłacane w dzisiejszej formie MUSZĄ być zlikwidowane. System jest nie weryfikowalny, podatny nad nadużycia. Ryczałty na biura poselskie powinny być wypłacane z subwencji partyjnych. Sposób ten ograniczy marnotrawstwo pieniędzy publicznych. Ryczałty od teraz będą rozliczane bezpośrednio z subwencji partyjnych przez same partie. Ich wysokość będzie zatem indywidualnie dostosowana do potrzeb każdego posła i senatora. Ustawa przenosi ciężar weryfikowania celowości wydawania ryczałtu na partie polityczne. Największą zaletą systemu jest to, że samym partiom będzie zależeć na kontroli tych kosztów. Oszczędzając swoje partyjne środki same partie będą mocno zainteresowane efektywnym ich wydawaniem.

To my decydujemy jakie są priorytety w wydawaniu środków publicznych. Słyszymy w mediach od rządzących o braku środków na służbę zdrowia, edukację. Zatem wniosek jest oczywisty: dziś po prostu nie stać nas na rozpasanie finansowe polskich partii politycznych. Dla państwa priorytetem w wydawaniu środków publicznych są zagwarantowane przez konstytucję prawa obywatela, jak dostęp do bezpłatnej służby zdrowia. A zaoszczędzone środki mogą ułatwić ten dostęp. W przyszłości można zwiększyć środki na subwencje partyjne, bowiem jest to potrzeba, jednak kolejna w morzu potrzeb. Musi być wprowadzona właściwa kolejność w wydawaniu środków z budżetu państwa. Najpierw obywatel potem władza. Ograniczenie subwencji partyjnych ma na celu z jednej strony zmuszenie zarządów partyjnych partii do oszczędnych i przemyślanych wydatków, z drugiej strony zaoszczędzone środki będą mogły równoważyć budżet oraz finansować inwestycje na pobudzenie gospodarki kraju, co w konsekwencji przełoży się na wyższe dochody kraju.

W ramach nowej polityki zakazuje się piastowania rządowych posad przez czynnych posłów i senatorów, tym samym wprowadza faktyczna władzę wykonawczą, brakujący filar w obecnym systemie władzy w Polsce. Nie ma możliwości fizycznie pogodzić pracy na rzecz wyborcy z jednoczesnym zaangażowaniem się w sprawy rządu. Jedna z tych sfer będzie zawsze zaniedbywana.

W zakresie zwiększenia efektywności zatrudnienia w jednostkach finansów publicznych i podmiotach w/w politycy, osoby pełniące funkcje w organach ustawodawczych lub wykonawczych będą mieli ograniczenie do pobierania wynagrodzenia z jednego źródła finansowanego z budżetu państwa. Każdy polityk, urzędnik, poseł, senator, minister może mieć jedną posadę finansowaną z budżetu Państwa. Założenie jest takie aby efektywnie wykonywać swoje obowiązki trzeba się bez reszty poświęcić wykonywanej pracy. Neopolityka zakazuje dublowania posad państwowych. Dotyczy to całej gospodarki publicznej. Jedna osoba =jedna pensja z państwa. Osoba pełniąca funkcję publiczną lub zajmująca stanowisko w podmiocie finansowanym ze środków publicznych może pobierać wynagrodzenie tylko z jednego tytułu. Dotyczy również umów doradczych, konsultingowych. Nie można otrzymywać dwóch i więcej pensji z budżetu Państwa. Zarówno w aparacie władzy jak i wszystkich spółkach Skarbu Państwa bezpośrednio lub pośrednio powiązanych z budżetem. Zasada wynika z prostej logiki nie można efektywnie wykonywać dwóch lub więcej posad. Zawsze to jest związane ze spadkiem jakości wykonywanej pracy. Poza tym jest to olbrzymia pokusa do nadużyć, zupełnie zbędny przywilej dla polityków. Skutkuje przerostem biurokracji, rozdęciem finansów Państwa. Polityka ta powinna przynieść gigantyczne oszczędności dla budżetu państwa. Zaoszczędzone środki zostaną przeznaczone na planowane finansowanie priorytetów i zapełnienie dziury budżetowej.